BuNnY StOrY
Gisteren was ik uitgenodigd voor een vrijgezellen feessie. Een brits vrijgezellen feessie voor de duidelijkheid. Handleiding: ga verkleed als konijn, drink zoveel je kunt in het eerste uur, en wordt wakker naast een kartonnen doos (en niet in...)
Zo komt het dus dat ik om 9 uur ’s avonds vertrek richting centrum. Net recovered van een kater die ik de dag ervoor had opgelopen, na een tiefus drukke dag op het werk, en in gezelschap van San, een vriendinnetje die helemaal uit Birmingham was overgekomen voor deze avond. Zij had dus al 2 uur reizen erop zitten. De rest van de groep was al aan de drank vanaf 4 uur, dus we lagen lichtelijk achter.
We kwamen aan in het chinees restaurant. De stemming was nergens te vinden, 1 oog van de aanstaande bruid had minimaal 30 prism exotropia, inclusief een lichte ptosis (voor de non-optoms onder ons…zo herken ik dat er drank in het spel is), alleen zij was uitgedost als een konijn (Thank God), en niemand sprak een woord. San en ik moesten dus wel aan de wijn, en snel, vanwege de grafstemming. We mochten niet karaoke-en (en opnieuw...Thank God) wat een favoriete bezigheid blijkt te zijn niet alleen van chinezen maar ook van de britten!!! Oef. De helft ging toen al naar huis. Lovely!
Wij op weg naar de Comedy Store, voor stand up comedy om middernacht. Heel kort ff: 10 minuten in de rij voor kaartjes, 5 minuten plekje zoeken, 10 minuten later eindelijk een fatsoenlijke pint in mijn hand, en 20 minuten later naar toilet vanwege serieze blaas-overstroming. Kom ik San tegen op weg terug naar mijn plaats, is iedereen gewoon weg.
Oh
Echt??
Wij rennen naar buiten, waar is iedereen? Nergens te bekennen. San belt de bruid. Ik bel haar zus. Die neemt uiteindelijk op en zegt: Ja sorry, maar de bruid voelt zich niet zo goed en we brengen haar nu naar huis. Eh??
San en ik zijn stomgeslagen. We proberen weer terug naar binnen te gaan maar in alle haast heeft ze haar kaartje binnen laten liggen...Joderrrrrrrrrrrr.
Zo komt het dus dat ik om 9 uur ’s avonds vertrek richting centrum. Net recovered van een kater die ik de dag ervoor had opgelopen, na een tiefus drukke dag op het werk, en in gezelschap van San, een vriendinnetje die helemaal uit Birmingham was overgekomen voor deze avond. Zij had dus al 2 uur reizen erop zitten. De rest van de groep was al aan de drank vanaf 4 uur, dus we lagen lichtelijk achter.
We kwamen aan in het chinees restaurant. De stemming was nergens te vinden, 1 oog van de aanstaande bruid had minimaal 30 prism exotropia, inclusief een lichte ptosis (voor de non-optoms onder ons…zo herken ik dat er drank in het spel is), alleen zij was uitgedost als een konijn (Thank God), en niemand sprak een woord. San en ik moesten dus wel aan de wijn, en snel, vanwege de grafstemming. We mochten niet karaoke-en (en opnieuw...Thank God) wat een favoriete bezigheid blijkt te zijn niet alleen van chinezen maar ook van de britten!!! Oef. De helft ging toen al naar huis. Lovely!
Wij op weg naar de Comedy Store, voor stand up comedy om middernacht. Heel kort ff: 10 minuten in de rij voor kaartjes, 5 minuten plekje zoeken, 10 minuten later eindelijk een fatsoenlijke pint in mijn hand, en 20 minuten later naar toilet vanwege serieze blaas-overstroming. Kom ik San tegen op weg terug naar mijn plaats, is iedereen gewoon weg.
Oh
Echt??
Wij rennen naar buiten, waar is iedereen? Nergens te bekennen. San belt de bruid. Ik bel haar zus. Die neemt uiteindelijk op en zegt: Ja sorry, maar de bruid voelt zich niet zo goed en we brengen haar nu naar huis. Eh??
San en ik zijn stomgeslagen. We proberen weer terug naar binnen te gaan maar in alle haast heeft ze haar kaartje binnen laten liggen...Joderrrrrrrrrrrr.
We bellen Lalo en die zit ergens in een club met een vriend. Uiteindelijk (gelukkig) ons rot gedanst en geamuseerd to 6 uur vanochtend! Eind goed al goed. Maar note to self: britse vrijgezellen feestjes zijn stom!!









